Van recensent van restaurants naar boerin

Yentl Hofs

Misschien op het eerste gezicht niet de meest voor de hand liggende keuze, maar voor journaliste Ellen Willems wel. Zij begon dit voorjaar als stadsboerin op de grond bij de voormalige gevangenis De Kruisberg in Doetinchem.

Het is een regenachtige vrijdag als ik de stadsboerin opzoek op het terrein van De Kruisberg. Dat doet echter niks af aan de gezellige sfeer die er hangt. In de huiskamer knispert de houtkachel op de achtergrond en aan de lange eettafel te midden van de ruimte zit een groep mensen te lunchen.

Buiten houden voorbijgangers even stil om de varkens te bekijken, die meer aandacht hebben voor hun eten dan voor het slechte weer. Een heel ander beeld dan de nieuwbouwwijk in Ommen waar Ellen Willems opgroeide.

De varkens van de Doetinchemse stadsboerin Ellen Willems. Foto: Yentl Hofs

Hoewel een nieuwbouwwijk misschien niet meteen doet denken aan veel groen, was Willems liefde voor tuinieren al op vroege leeftijd aanwezig. Sinds 1998 is Willems werkzaam als journaliste bij De Gelderlander waar ze ook recensent is van restaurants. Een heel ander vak dan het tuinieren en boeren, maar volgens Willems’ verhaal is er wel degelijk een verband: ‘Ik heb tuinieren altijd leuk gevonden en ben ook heel geïnteresseerd in de herkomst van voedsel.’ Door die twee passies samen te bundelen, kwam het idee voor de stadsboerin tot stand. ‘Toen was het een kwestie van gewoon doen,’ aldus Willems. Het plan was om een plek te creëren waar getuinierd kan worden en waar mensen elkaar kunnen ontmoeten, een soort groene huiskamer. Het was puur toeval dat er een stuk grond vrijkwam bij de Kruisberg dat Willems kon huren. Ze begon de mensen om haar heen te vertellen over de ideeën en kreeg daarop een hoop enthousiaste reacties van mensen die graag wilden meehelpen. ‘Met tweedehandse meubels hebben we de ruimte binnen – de huiskamer – vervolgens gezellig ingericht,’ vertelt de stadsboerin over de ‘groene huiskamer’.

Groene huiskamer waar boer en bord samenkomen

De groene huiskamer van de stadsboerderij bij de voormalige gevangenis in Doetinchem. Foto: Yentl Hofs

Deze groene huiskamer moest een plek worden waar mensen dichterbij elkaar en de natuur komen. Maar ook waar mensen bewuster kunnen worden van de herkomst van voedsel. Zo wordt er een aantal keer in de week maaltijden geserveerd aan de lange tafel te midden van de huiskamer. Tegen een kleine betaling kunnen mensen uit de buurt mee-eten en vooral meegenieten van de oogst uit eigen tuin. Maar het is ook mogelijk om de producten te kopen in de naastgelegen winkel.

Daar wordt onder andere zelfgemaakte jam, groente uit de moestuin en duurzaam geproduceerd vlees verkocht. Maar ook bloemen uit de pluktuin of zelfgemaakte broden en samba’s.

Afzet

‘Sinds kort werken we ook samen met verschillende horecagelegenheden. Daar leveren we onze producten dan aan,’ aldus Willems. De producten worden daar gebruikt bij het klaarmaken van de gerechten.

Alle producten worden dus zelf verbouwd op een duurzame wijze. Daarvoor is er een kas geplaatst op het terrein, er is een moestuin aangelegd, een pluktuin en een boomgaard. Zelfs de varkens en de kippen worden hier duurzaam onderhouden. Alles wat er gebeurt, gebeurt duurzaam. Iets wat stadsboerin Willems erg belangrijk vindt: ‘Heel veel mensen hebben geen idee waar hun voedsel vandaan komt. Zo worden veel producten geëxporteerd, terwijl we juist ook kunnen samenwerken met de natuur door bijvoorbeeld seizoensproducten te eten.’ Dat is ook een van de dingen die Willems als stadsboerin wil bereiken: het verbinden van mens en natuur, maar ook de verbinding met elkaar. Zo heeft Willems ervoor gekozen een onderneming op te zetten in stichtingsvorm waarbij ze werkt met vrijwilligers. In totaal zijn er een stuk of dertig vrijwilligers die helpen bij het onderhouden van de moestuin, boomgaard, kas en bloemenpluktuin en die een steentje bijdragen bij het verzorgen van de kippen en scharrelvarkens. ‘Hier mag en kan iedereen meedoen,’ legt Willems uit, ‘daarbij het gaat minder om het geld, meer om het echt mee kunnen doen.’

Ondanks dat de stadsboerin minder gericht is op het geld, is er wel geld nodig om onder andere de huur te kunnen betalen. De grond en opstallen zijn gepacht van het Rijk en om het idee te kunnen realiseren heeft de stadsboerin een bedrag gekregen van de provincie. En wat ze in de toekomst nog wil bereiken als stadsboerin? ‘Zorgen voor een nòg betere verbinding tussen mens en natuur’.

 

Thanks! You've already liked this
Geen reacties