Tulpen

Barbara Pavinati

RABARBARA RAASKALT

TULPEN

Nadenkend word ik ervan. Van een goede Filmhuisfilm. Vaak gaat er in zo’n anderhalf uur een groot gedeelte van een mensenleven aan je voorbij. Je maakt blijdschap mee en verdriet met de hoofdpersonages en alles wat daartussen zit.  Er zit een ontwikkeling in met (soms) een clou aan het einde. Ik ga na zo’n film nadenken over mijn eigen leven, de gebeurtenissen en de verbanden erin die nu nog niet te overzien zijn. Later als ik groot ben dan passen de puzzelstukjes naadloos in elkaar. Hoop ik dan. Nu doe ik maar wat. Lijkt het. Natuurlijk heb ik een doel en visie. Maar waar gaat het naartoe? Wat is de essentie ervan? Waar stuur ik op aan? En heb ik er een keuze in?

Afgelopen zaterdag was ik met Annekée, vriendin en collega, naar Tulipani in De Mattelier in Groenlo. Een feest van herkenning: een verhaal over hoop, liefde, verdriet en Italië. En een les in spaghetti eten (gewoon draaien met die vork!). Koren op mijn molen. En ook nog eens tulpen. En laten die bloemen nu net in een vaas bij mij op tafel staan. De films waar ik naar toe ga, voldoen trouwens niet altijd aan mijn verwachtingen. Zo heb ik ooit eens een vriendin overgehaald om met mij naar Wuthering Heights te gaan. Wie kent dat romantische liefdesdrama niet? Het leek mij een prachtig stukje cultuur om bij te sniffen en snuiven. Catherine, Edgar, Heatcliff. Ideaal. Ik kwam bedrogen uit: de film droeg een zwarte visie uit van een afgewezen geliefde. Veel pijn, verdriet en frustratie. Op zich ook mooi, maar mijn romantische hart was teleurgesteld. Ook mijn vriendin krapte zich enkele keren achter de oren en denkt tegenwoordig wel tien keer na als ik een film aanbeveel.

Vaak zijn de gesprekken na een uitje naar de film ook de moeite waard. Annekée en ik gingen naar de Stadschpomp en dronken mening drankje (dit klinkt stoerder dan het is, want het was ‘gewoon’ verse muntthee). We bespraken onze dromen, plannen en levens. En de film. Thuis gekomen snoof ik aan de rode tulpen in de vaas en droomde ik van Italië. We moeten er maar snel weer eens heengaan. Boef en ik. Om de tijd te doden luister ik nu naar Italiaanse liedjes van vroeger: Ti amo – Tozzi.

Een bos mooie tulpen. Foto: Barbara Pavinati

 

 

Thanks! You've already liked this
Geen reacties