Vergrootglas

Barbara Pavinati

RABARBARA RAASKALT

VERGROOTGLAS

Soms heb je bijzondere gesprekken die je spectaculaire inzichten geven. Zo ben ik onlangs al pratend met iemand tot de conclusie gekomen dat ik een vergrootglas ben. Voornamelijk in mijn schrijfwerk. Ik vergroot graag positieve gebeurtenissen en mensen uit en wil dat ze ‘in the spotlight’ komen te staan. Of wat oubolliger gezegd ‘in het zonnetje’. Graag laat ik mijn woordenstralen over die, dit of dat schijnen en het, haar of hem lachen van geluk.

Als vergrootglas moet ik wel oppassen wat ik uitvergroot. Als ik mijn blik per ongeluk op iets negatiefs richt (wat in onze pijnlijk moeilijk samenleving eerder regel dan uitzondering is) komt die emotie tig keer vergroot bij mij binnen. Vandaar mijn bewuste keuze voor vrijheid en blijheid. Want ik lach liever dan dat ik huil.

Na bovengenoemd inzicht ging ik nadenken en herinnerde ik mij een schilderij dat ik een tijd voor de uitwisseling van bovengenoemde gedachten al geschilderd had. Het toeval (bestaat dat wel?) wilde dat ik daarop een vergrootglas had getekend. Alsof mijn onderbewuste al wist wat ik nu weet. De tekst die ik erbij had geschreven is: slechts (s)pion. Daarmee doelde ik op het feit dat wij mensen allemaal slechts pionnen en spionnen zijn in het grotere geheel van het leven/de wereld. Pionnen, omdat veelal anderen onze zetten bepalen en spionnen omdat we elkaar op allerlei manieren in de gaten houden. Dat laatste bijvoorbeeld via social media.

En weer gingen de radartjes in mijn hoofd aan de slag. Ben ik ook een pion en spion? Ik merkte dat ik bij de gedachte van mijzelf als pion heel veel weerstand voelde. Ik wil namelijk zelf mijn zetten bepalen. Zelf beslissen waar ik naartoe ga en zelf weten met wie ik wat doe. Natuurlijk heb je met andere mensen in je omgeving en de samenleving te maken met wie je rekening moet houden, maar ik vind dat je als mens nooit de zet van een ander kan bepalen. Vrije wil heet zoiets geloof ik.

Een spion ben ik wel. Eigenlijk schaam ik mij daar best wel voor. Op social media loop ik iedereen te begluren. Wat deze slechte eigenschap beter maakt, is dat ik mijzelf ook laat begluren. Zelf post ik regelmatig van alles op allerlei kanalen over mijn eigen leven. En ga ik in mijn woorden regelmatig met de billen bloot. Dus ik mag gluren. Van mezelf dan. Het is zelfs zo (durf ik eerlijk te bekennen) dat ik graag begluurd word in de zaken die ik laat zien. Misschien een beetje exhibitionistisch, maar dat moet dan maar. Als ik daarmee op mijn manier het verschil kan maken in deze pionnenwereld, heb ik het er graag voor over. Of vergroot ik nu mijn reikwijdte tot ongeloofwaardige proporties uit?

Het schilderij (s)pion bij ons in de tuin. Foto: Barbara Pavinati

 

Thanks! You've already liked this
2 reacties