Sporten

Barbara Pavinati

RABARBARA RAASKALT

SPORTEN

Er zijn mensen die er bij zweren. Hoog en laag. Moe en uitgeput. Ik niet. Ik haat het. Waar heb ik het over? Sport(en). Nooit heb ik het leuk gevonden en nooit ben ik er goed in geweest. Op de lagere school werd ik altijd als laatste gekozen met teamspelletjes en op de middelbare school heb ik een enorm trauma opgelopen.

Dat trauma bestond uit de ‘parkloop’. Onze gymdocent had bedacht dat het in de zomermaanden leuk was om een rondje door het park te rennen. Je cijfer werd bepaald aan de hand van je tijd. In de brugklas werd dat dus voor mij een dikke onvoldoende, waar ik met lede ogen mee leerde leven. In de hogere klassen werden mijn slapeloze nachten groter: je moest namelijk twee (!) rondjes gaan rennen. Op zich niet zo erg ware het niet dat als ik nog niet eens één rondje had gestrompeld de snelsten mij al hadden ingehaald met hun tweede ronde. Ik kon wel janken. En deed dat ook.

Ik ben er absoluut geen voorstander van om cijfers te koppelen aan lichamelijke prestaties. Sommige mensen (like me) zijn nu eenmaal niet zo watervlug. Het gaat om inzet en inspanning: heb je de juiste mentaliteit? Nu moet ik eerlijk bekennen dat mijn sportmentaliteit nulpuntnul is. Gedurende mijn leven heb ik verschillende sporten en sportscholen uitgeprobeerd en in geen van de gevallen hield ik het langer dan een jaar, vooruit anderhalf jaar, vol. De euforie die de meeste mensen na het sporten hebben, heb ik nooit ervaren. De woorden: ”Ik zag er tegenop, maar ik ben echt blij dat ik geweest ben! Ik voel me nu duizend keer fitter!”, zijn op geen enkele moment over mijn lippen gerold. Het enige gevoel dat ik na het sporten had, was honger. Zo dook ik altijd na afloop de koelkast in om de verbrandde calorieën er weer aan te eten.

Voor mij dus geen sport en geen sporten. Sport kijken vind ik trouwens ook verschrikkelijk. Vooral voetbal. Maar wat echt de kroon der kronen spant is darten. (Is dat een sport dan?) Nu vind ik niet snel iemand lelijk. Echt niet. Ik houd wel van getekende mensen. De dartende sportman op tv is echter niet om aan te zien. Mijn maag draait er van om. En dat wil wel wat zeggen. Nu zijn er natuurlijk uitzonderingen die de regel bevestigen. Dat moet ik wel zeggen, want Boef heeft een tijdje terug een dartbord gekocht. Daar kan hij dan mooi mee op zolder gaan spelen met zijn dartmaatjes. Ik ga dan in de woonkamer met mijn vriendinnen praten over het huishouden. Of neem ik jullie nu in de maling?

De pijltjes waar Boef mee dat. Foto: Barbara Pavinati

 

Thanks! You've already liked this
Geen reacties