Was

Barbara Pavinati

RABARBARA RAASKALT

WAS

Er was eens een was en die deed Boef. In die was zat een witte legging. Toen de was gedaan was, was die legging niet meer wit, maar bruin. Oei, oei, oei. Natuurlijk sprak ik Boef daarop aan. Hij gaat er namelijk prat op dat hij de was zo goed doet. Zo goed, dat ik mij niet in de buurt van de wasmachine mag wagen. Ik mag zelfs de was niet ophangen, omdat ik altijd alles willekeurig over de waslijn werp en hij de boel netjes uitslaat en strak met een eigen knijpersysteem ophangt.

Strijken is niet meer nodig. Boef kaatste de bal direct terug:”Jij hebt de legging verstopt tussen andere kleren in de was gedaan. Het is dus je eigen schuld!” Uiteraard was ik het hier niet mee eens.

Een paar dagen later kreeg ik een mail met een bestelling voor een witte legging. Boef had via mijn account bij Ulla Popken online een nieuwe gekocht. In eerste instantie was ik boos, omdat de prijs zo ontzettend hoog was en het in mijn ogen daarom om de verkeerde legging ging. Toen Boef thuis kwam, kreeg hij de wind van voren. Verbaasd verweerde hij zich: ”Ik heb in de oude legging naar het artikelnummer gekeken en twee precies dezelfde exemplaren besteld. Dan kan ik mij tenminste nog een keer vergissen. Ik wil dit voorval graag goedmaken, want ik ken jou en weet dat je het mij anders tot in lengte van dagen zal blijven nadragen.” Ik bond in en was geraakt door deze lieve geste. Soms kan je als mens te snel oordelen.

Als de was droog is, wordt hij in een grof opgevouwen stapeltje op de slaapkamer gelegd. Vervolgens is het mijn taak om deze, op mijn eigen wijze, op te vouwen. Iets wat ik meestal onder het genot van keiharde muziek doe. Wat een heerlijke verdeling!

Onlangs hebben we een nieuwe wasmachine gekocht. Dit keer een van zeven of acht kilo (vergeef mij mijn onwetendheid over dit praktische detail). Boef had daar een enorme behoefte aan. En hij heeft als wasman het laatste woord. Toen de bestelling bij ons thuisgebracht werd, was ik degene die de drie knappe mannen van Coolblue ontving. Ze brachten het apparaat naar zolder, kalibreerden hem en vertelden er allerlei bijzonderheden over. Toen ik ze vriendelijk onderbrak en zei dat hun verhaal eigenlijk tegen dovenmansoren was gezegd, omdat ‘mijn man’ altijd de was doet, rolden hun ogen uit hun kassen: ”Mevrouw, dat horen we niet vaak.” Nu zijn er wel meer zaken die ik niet vaak hoor, maar de leuke muziekjes van onze nieuwe aanwinst kunnen zelfs mij niet ontgaan. Kom gerust een keer luisteren!

 

Onze nieuwe wasmachine die ook grappige geluidjes maakt!

 

Thanks! You've already liked this
2 reacties