Giftig

Barbara Pavinati

RABARBARA RAASKALT

GIFTIG

Biologie heb ik altijd een leuk vak gevonden. En niet alleen vanwege de bloemetjes en bijtjes. Nee, ik vond het machtig interessant om er middels ingewikkelde berekeningen achter te komen dat mijn eventuele kinderen altijd bruin haar zouden krijgen en de citroenzuurcyclus….daar likte ik mijn vingers bij af. Ik had geen hoge cijfers voor bio (zoals het vak in de leerlingenmond genoemd werd), maar had er wel de grootse lol in. Van de echte bloemen en bijen genoot ik wat minder. Een bloem is voor mij een bloem (en geen plant, zo ver kom ik nog wel) en een bij een dier (een insect, dat weet zelfs ik).

Toen ik een relatie met Boef kreeg, merkte ik al snel dat ik een enorme ‘natuurachterstand’ had. Als we op vakantie zijn, wijst hij me op vogels en plantjes. Hij maakte mij zelfs een keer attent op een zeehondje verscholen in een hoekje van de zee dat ik uiteraard miste met mijn ogen die kijken, maar niet zien. Waar ik dan ben met mijn gedachten? Geen idee. Ik onderga de sfeer van de natuur, niet de daadwerkelijke ‘objecten’ vermoed ik.

Vandaag werd ik weer eens geconfronteerd met mijn gebrekkige kennis van het groene leven. Bij toeval zag ik een appje van Boef aan een vriend. Daarin hadden ze het over kleurstof voor mijn schilderijen. Ik vond dat nogal raar. Waarom appen zij over mijn verf? Toen wees Boef mij op een foto die hij aan die vriend had gestuurd. Het was van een plant die sinds kort bij ons in de tuin bloeit. Karmozijn en giftig, had die natuurvriend terug geappt. Huh! Vol verbazing keek ik naar Boef. ‘Maar dat zijn toch bramen!’, riep ik, ‘Ik had er bijna een paar van gegeten!’ Boef schudde ontstelt zijn hoofd en leerde mij dat ik nooit iets mocht eten dat ik niet kende. Hij googelde foto’s van bramen. En ja, inderdaad, die zagen er wel anders uit.

Hoe die plant bij ons in de tuin is gekomen is ons een raadsel. Inmiddels heeft Boef hem uit de grond getrokken en in de groencontainer gedaan. Naar mijn rode verf kan ik fluiten. Ik heb de schrik nog in mijn lijf zitten, want ik had gelukkig nog geen hap van de giftige vruchten genomen. Ik had ze zelfs nog niet geplukt. Phieeuw. Op dit soort momenten voel ik mij onwetend en klein. Wat weten wij mensen nu van het leven? Slecht een fractie van alles is ons bekend. Ik tover dan wel met woorden, maar de rest van de wereld is voor mij abracadabra. Vanaf nu, neem ik mij voor, probeer ik meer te gaan weten wat ik zie. En ga ik beginnen jou eens goed te bekijken en met ‘Ik zie jou’ te begroeten. Net zoals de Na’vi in de film Avatar. Zien jullie mij ook?

De foto van een giftige plant die een vriend naar Boef appte. Later bleek dat het karmozijn was.

 

Thanks! You've already liked this
Geen reacties