Post

Barbara Pavinati

RABARBARA RAASKALT

POST

Al meer dan zes jaar fiets ik in mijn oranje posttenue rond in het Lichtenvoordse. Door weer en wind bezorg ik braaf mijn brieven en pakketjes. Of de zon nu heet schijnt, het regent, sneeuwt of hagelt. Altijd. Met de mensen in mijn vaste wijk heb ik inmiddels een goede band opgebouwd.

Er is een gepensioneerd stel dat rond mijn bezorgtijdstip hun grote en harige honden uitlaat. Tijd voor een enthousiast groetje is er altijd. Niet iedereen is even blij mij te zien. Mensen vrezen de ‘blauwe enveloppe’ en honden blaffen verschrikt. Ze bijten gelukkig nog net niet. In een andere wijk die ik liep om een collega te vervangen zat er een keer een kat achter de brievenbus. Toen ik de bus met één hand vaardig opende kwam er een graaiend pootje met scherpe nagels uit. Gelukkig was ik niet opengehaald en kon ik de post er voorzichtig toch nog door duwen.

In Leiden, waar ik ook een paar jaar post bezorgd heb, was er ooit een hondje dat wel blij was als ik kwam aanlopen. Hij was de uitzondering die de honden-haten-postbodes regel bevestigde. Zodra ik zijn huis naderde begon hij te kwispelen en vrolijk te blaffen. Het baasje had hem namelijk aangeleerd om de post binnen te brengen en beloonde hem dan met een koekje. Als ik reclame had, stopte ik dat lachend in zijn bek. De gewone post niet, die kon immers beschadigd raken! Hij liep dan snel naar binnen voor een lief woord van zijn baasje en –uiteraard!-  zijn koekje. Zo kan het dus ook!

Als ik vandaag de dag in mijn wijk loop zijn er geen kwispelende hondjes. Wel vriendelijk knikkende mensen en kinderen die om elastiekjes vragen. Er is zelfs een man die regelmatig de moeite neemt om met mij in gesprek te gaan en te informeren naar mijn schrijfbezigheden. Dat terwijl hij zelf niet van lezen houdt en alleen reclamefolders bekijkt. Ik mag nooit over hem schrijven, heeft hij een keer nadrukkelijk gezegd. Toch doe ik het nu stiekem wel. Hij komt er toch nooit achter, want hij leest niet op internet. Wel jammer, want dit zijn zijn two seconds of fame. Ik twijfel of ik dit niet uit goed fatsoen aan hem moet opbiechten. De immer geduldige tijd zal het leren…

Onze brievenbus die ook graag post ontvangt.

 

Thanks! You've already liked this
Geen reacties