Bril

Barbara Pavinati

RABARBARA RAASKALT

BRIL

Ik weet het nog goed. Het was op de lagere school. Ik kreeg mijn eerste bril. Het enige wat ik er leuk aan vond, was dat hij roze was. Voor de rest kon ik het ding wel schieten. Gelukkig had ik hem alleen nodig voor het tv-kijken thuis en voor naar het bord turen op school. De rest van de tijd kon ik hem af doen. Wat ik ook steevast deed.

Dat op- en afzetten hield ik vol tot mijn studententijd. Het tij keerde en vanaf mijn tweede jaar als studente Nederlands droeg ik braaf elke dag mijn bril. Net als zoveel andere bollebozen. Of ik nooit lenzen overwogen heb? Jawel. Ik ben een keer voor lenzen naar de opticien geweest. Toen kreeg ik te horen dat ik harde moest, omdat ik een cilinder heb. Twee heb ik er als proef ingehad. Dat deed erg veel pijn. Ontzettend erg veel pijn. Alsof er continu iets schuurde in mijn ogen. Gemakshalve zag ik er maar van af.
Er was trouwens nog een reden dat ik geen lenzen wilde: ik was bang dat ik ze op zou eten! Heel vaak zag ik namelijk mensen met lenzen deze in en uit doen en er dan tussendoor even aan likken. Dit leek mij als Rabarbara erg gevaarlijk. Met mijn aangeboren onhandigheid zou ik ze zomaar kunnen doorslikken of kapot bijten. Om maar niet te spreken van de kans dat ik ze op de grond zou laten vallen en niet meer terug zou vinden. Nee. Dan prefereerde ik de bril. Dat doe ik nog steeds.

Zelf vind ik brillen niet lelijk. Ik heb een zwak voor mensen met brillen. Ik vind ze leuker en aantrekkelijker dan mensen zonder. Positieve discriminatie noemen ze dat geloof ik. Ik hoop dat mensen mij ook positief discrimineren met het sieraad op mijn neus. Want dat is een bril. Een sieraard. Voor mij geen lenzen of ogen laseren. Eens in de twee jaar gewoon een leuk, hip, nieuw montuur voor een andere look. Dat geeft een frisse kijk!

 

Vol trots draag ik mijn bril. Foto: Barbara Pavinati

 

 

Thanks! You've already liked this
2 reacties